White Stripes – Blue Orchid
Limp Bizkit 2010
Eminem, Linkin Park en battyboi Lil Wayne. Zij zijn allen geïnspireerd én voorgegaan door muzikanten die rebels en tegen de draad in experimenteerden met genre's van A tot Z. In de jaren 70 waren het de leden van The Beatles die de primeur hadden. Door exotische klanken en tonen te mengden met hun 'British pop' projecten werd Sgt. Peppers een ongekend succes.
Tegenwoordig zie je (semi-) rap artiesten zoals Lil' Wayne albums uitbrengen waar hip-hop met zware heavy rock/metal invloeden in terug te vinden zijn. Er was eens een tijd.. dat dit soort muziek nog nieuw, rauw en ongehoord was. Voor mij was dit de tijd van Limp Bizkit.
Late ninetees (where else¿) toen Fred Durst met zijn rooie skaters cap, rap teksten en wilde rock performance een gat in de markt vulde schoot zijn band "Limp Bizkit" dat naar den top. Het blanke buitenbeentje (zelf geïnspireerd door Eric B., Rakim en Kiss) met baggy shorts dat ontdekt werd door 'KoRn' had een nieuw genre geïntroduceerd: "Nu Metal":
Nu, 16 jaar sinds het begin, is Limp Bizkit terug.. compleet met een nationwide tour en nieuw album genaamd "Gold Cobra".
Wat ik verwacht? Rollatorlectro-dance-hiphop-metal-sound. Waarom?
You’ve described the new Bizkit album as having a Daft Punk–inspired vibe. Really?
The music definitely feels dance-y. There are deeper emotional songs; there are a lot of groovy, dance-y songs; and there are a couple that have a Daft Punk feel. We have one song — and I don’t know if it’ll end up on the record — that’s definitely got a robot-rock vibe. I love that stuff. I love electronic music, and I love drum and bass. Daft Punk always seem to have their finger on the pulse.
It could work out.... NOT.
Ik kijk er niet naar uit. Instead; let's do it all for the nookie while we keep rollin' rollin' rollin'..
Voor de kenners, old skool vor laif:
Zeg, ken ik jou niet ergens van?
Iemand is zo heldhaftig geweest om wat films van Quentin Tarantino en Joel & Ethan Coen (aka 'The Coen Brothers') up te fucken mashen. Het eindresultaat?
Een filmpje wat menig film én muziekliefhebber van een shroomy trip down memory lane voorziet. De compilatie vergelijkt meer dan 500 scènes met elkaar en werpt licht op de overeenkomsten. Inhoudelijk gezien passeren de volgende films de revue:
The Coen Brothers:
Blood Simple (1984)
Raising Arizona (1987)
Miller's Crossing (1990)
Barton Fink (1991)
Fargo (1996)
The Big Lebowski (1998)
O Brother, Where Art Thou? (2000)
No Country for Old Men (2007)
Burn After Reading (2008)
A Serious Man (2009)
Quentin Tarantino:
Reservoir Dogs (1992)
Pulp Fiction (1994)
Jackie Brown (1997)
Kill Bill: Vol. 1 (2003)
Kill Bill: Vol. 2 (2004)
Death Proof (2007)
Inglourious Basterds (2009)
De muziek fungeert als een tijdmachine en 't beeldmateriaal doet je terugdenken aan
de ouwe vertrouwde videotheek.
